www.opdevoet.blogspot.com

Ik zou het leuk vinden om jullie vanaf die plek weer een kijkje in ons leven te geven.

Verhuizen is a post from liv-ing.

We verkenden het huis en de omgeving. Met de ogen moe in ons hoofd keken de klok vooruit naar 12u. Bij de start van het nieuwe jaar lieten we een wensballon de lucht in gaan….

Ik heb geleerd dat het de kleine dingen zijn die het doen. Mijn wens was daarom: een fijne vakantieweek.

En mijn wens is volledig in vervulling gegaan! Wat hebben we een heerlijke week gehad.

Wakker worden omdat je uitgeslapen bent – Kindjes die bij je in bed kruipen – met z’n 10en aan de ontbijttafel – sporters maken zich klaar – wij lummelen in het rond – pyama uit – sneeuwkleding aan – in de auto naar de gondel – samen met mijn stoertjes in de gondel, wat voor hun als een kermisattractie was – boven op de berg sleeën – sneeuwballen gooien – met z’n 10en lunchen in het restaurant op de piste – patat/kaisersmaren/wurst – nog meer sleeën en gooien met sneeuw – lekkers halen bij de Spar – spelen in en rond het grote huis – sporters voegen zich weer bij ons – borrelen – relaxen – prakkie maken/eten – douchen – pyama/joggingpak – met 8/9/10 man verstoppertje door het hele huis – kids uitgeput naar bed – hapje en een drankje – 30seconds – goede gesprekken – moe maar volkomen tevreden naar bed!

En ook: wandelingen in de sneeuw – sneeuwstorm inclusief lichtuitval in het hele dorp, kaarslicht – om 20.30u nog een sneeuwpop maken van de verse sneeuw – skishow – gebak eten in de het dorpscafé – 3koningen met stern, 4 kinderen bij ons in huis en…….

Gewoon uitrusten, lekker spelen, geen stress, geen kibbelende kinderen. Heel tevreden zijn!

2012 is geweldig begonnen! Houd dat gevoel vast…

Een goed begin van 2012, Alpbach is a post from liv-ing.

Dat kerst voor mij geen feestje meer is wil niet zeggen dat we het helemaal overslaan. Ik beleef de dag als een zondag. In plaats dat 1 persoon ons prakkie kookt, maken we het ieder voor zich in kleine pannetjes. We eten kerstkransjes en chocola… er liggen cadeaus onder ons boompje, het is gezellig en ik ben enorm tevreden. Maar het is geen groot feest. En dat hoeft ook niet, het is goed zoals het is en ik breng de dag door met de mensen die dat begrijpen.

Dat we dit jaar zo enorm verwend worden is eigenlijk te gek voor woorden. Kerstavond als verrassing cadeautjes van mijn tante onder hun strakke witte boom…

Vandaag cadeautjes van mijn moeder onder ons miniboompje…

Morgen liggen de cadeaus onder een traditioneel versierde kunstboom in een huis vol lichtjes.

3 verschillende dagen, 3 verschillende bomen, 3 verschillende gezelschappen… maar alle 3 zeggen ze hetzelfde. Wat fijn dat we met kerst samen zijn!

kerst”feest” is a post from liv-ing.

Daarom wil ik iedereen bedanken voor hun lieve kaartjes, berichtjes en woorden rond 18 december. Bijzonder hoeveel “liefde” wij ontvangen hebben.

En zo is 18 december alweer achter de rug, maar staat het kerstfeest op school nog voor de deur. Het kerstfeest dat ik 3 jaar geleden miste omdat we vlak daarvoor dat verschrikkelijke bericht kregen, waar ik twee jaar geleden als een berg tegenop zag en waar ik vorig jaar mij nog altijd niet op verheugde.

Dit jaar is het echter anders…

Bij mij in huis springt namelijk een meisje rond dat ontzettend veel zin heeft in bovengenoemd kerstfeest. Ze mag namelijk in het donker naar school!!! Ze zingt de kerstliedjes al twee weken luidkeels door de kamer. En moet dan echt haar mooiste jurk aan. Het spannends van die hele avond is haar rol in het kerstspel….

Liv mag een ENGEL zijn!

Mijn meisje is morgenavond een engeltje.

Ze heeft zelfs een beetje tekst: “Er is een bijzonder kindje geboren. Als hij groot is wordt hij Koning van de Vrede”.

Je moet het haar eens horen zeggen…. Ik begrijp heel goed dat ze zich er enorm op verheugd. Met haar enthousiastme steekt ze mij aan. En zo zie ik niet tegen morgen op. De avondje met een verdrietig randje krijgt weer glans!

Kerst op school is a post from liv-ing.

Gisteren kwam je nog thuis met je bus

Gisteren gaf ik jou nog een kus

Gisteren knuffelde je nog met mijn kleine meis

Gisteren gingen we nog als gezin op reis

Gisteren klusde je nog bij mij in huis

Gisteren zaten we nog samen voor de buis

Gisteren dook ik nog met jou in zee

Gisteren fietste je nog met de SMT

Gisteren schonk ik nog een glaasje Gallo in voor jou

Gisteren zei ik nog hoeveel ik van je hou

Gisteren keken we nog samen korfbal in de Beek

Gisteren zag ik jou iedere dag van de week

Gisteren genoten we samen van het leven

was het maar altijd gisteren gebleven

en omdat ik je vandaag als gisteren mis

vind ik het zo moeilijk dat GISTEREN nu 3 jaar geleden is!

een foto van foto (met flits helaas)…

Als gisteren 3 jaar verder is… is a post from liv-ing.

Ik? Ik maak ze open, geef ze een vluchtige blik en leg ze bij de andere kaarten. Bijna alle kaarten zijn voorzien van dezelfde al voorgedrukte tekst en een handgeschreven afzender. Het verschil zit hem in de Groetjes, Liefs, Gr, Knuffels of …

Ik mag ze niet allemaal over één kam scheren want er zitten er ook een aantal bij met een persoonlijke tekst, maar het grootste gedeelte voelt gestuurd omdat we altijd kerstkaartjes versturen in december.

Nou Ja altijd…. ik heb al 2 jaar geen kerstkaartjes meer verstuurd. Mag je dan zo’n grote mond hebben richting al die mensen die wel de tijd hebben genomen om deze gelukwensen te versturen?

Nee! Doe het dan zelf als je het zo goed weet.

Dus werden er geluks(sneeuw)poppetjes aangeschaft. Zocht ik een gedichtje over geluk en maakte ik kaartjes en lamineerde deze. Dit alles werd samengevoegd en de envelopjes werden gevuld en geschreven.

En zo verstuur ik dit jaar geen “gewone” kerstkaartjes, maar het geluk naar de mensen toe die mij lief zijn.

(kan ik een foto toevoegen krijg ik hem op de kop… Nou mensen doe de handstand, draai je laptop onderste boven of…, succes)

Prettige kerstdagen en een gelukkig nieuw jaar! is a post from liv-ing.

Of toch niet?! Ik weet dat er met mij een heel aantal meer mensen december niet als feestmaand ervaren.

Met de komst van december komt naar mij toe wel steeds vaker weer de vraag hoe het met me gaat. In het gesprek dat voort komt uit die vraag komt ook de vraag; “wordt het gemis minder?”

Hoe het met me gaat? GOED

Wordt het gemis minder? NEE!

Het zou dus een heel kort gesprek kunnen zijn. Kunnen, want ik praat nou eenmaal graag over mijn vader en grijp na bijna drie jaar nog altijd mijn kans wanneer het gesprek die kant op gaat.

In zo’n gesprek kan ik weer hardop zeggen dat het goed met me gaat. Ik voel me goed, ben trots op mijn gezin, ben blij met de band met m’n moeder en zus en heb veel waardering voor de mensen om ons heen die nog altijd dichtbij ons blijven staan. Ik houd van mijn werk, geniet van de dag. Ik ben tevreden!

Tevreden met hoe we het leven leven. Dat dat leven ook heel anders had kunnen zijn hoort daar juist bij. Het leven wordt nooit meer zoals het was, het leven wordt nooit meer een 10! Maar de 1 die ik het een hele poos gegeven heb is in de loop der tijd opgehaald naar een 7, soms zelfs een 8. En juist omdat het een 10 en een 1 is geweest kan ik weer tevreden zijn.

Er gaat nog altijd geen dag voorbij dat mijn ogen niet ergens op de dag branden door het gemis van mijn vader. Het gemis van de opa voor Liv en Rev, de man naast mijn moeder, een maatje voor mijn maatje.

Ik kan het het beste verwoorden door het te vergelijken met een amputatie.

Wanneer je been wordt geamputeerd heb je pijn, ben je uit balans. Je leert te lopen op krukken, krijgt een protese of gebruikt een rolstoel. De werkelijke pijn wordt minder, maar het gemis niet. Het gemis is een andere pijn, een pijn die niet te omschrijven valt aan mensen die dat gemis niet ervaren. Bij alles wat je doet mis je iets, omdat er iets ontbreekt in je leven om gewoon te kunnen lopen. Met hulp gaat het lopen steeds beter, kun je zelfs een hele wandeling maken, kun je huppelen en soms zelfs rennen. Maar het wordt nooit meer zoals het was, zoals het hoort.

Ik loop wel door, huppel regelmatig weer, ren soms, maar ik blijf geamputeerd! Omdat ik iets mis, omdat ik mijn vader mis!

December = feestmaand?! is a post from liv-ing.

Dus bij deze een oproep: “wie heeft er nog voor een prikkie een oude laptop in de aanbieding?” Hij hoeft niet mooi, luxe of snel te zijn. Ik wil er alleen maar logjes op schrijven en daarvoor moet ik dus wel op internet, meer niet! Wie weet heeft iemand nog een oud, 2dehandsje liggen/staan.

_________________________________________________

Verder kan ik jullie melden dat ik EINDELIJK na bijna 3 jaar naar de huisarts ben geweest voor mijn hand. De laatste jaren heb ik namelijk bijna iedere nacht, eigenlijk de vroege ochtend, getintel in mijn rechterhand, carpaal tunnel syndroom!

Zo rond een uur of 5 / half 6 begint het tintelen. Ik zwaai dan wat met mijn arm in het rond, laat hem buiten het bed hangen, steek hem hoog in de lucht, alles om het tintelen te laten stoppen. Meestal helpt het alleen als ik er even uit ga, even wat mijn mijn arm en hand doe. Daarna stap ik weer in bed om rustig verder te slapen. En daar heb je het probleem, dat lukt vaak niet.

Wanneer ik mijn wekker om 6.15uur heb staan omdat ik moet werken, denk ik bij elke weg tikkende minuut, nu moet ik er helemaal bijna uit. En wanneer ik niks met de wekker te maken heb, ben ik negen van de tien keer gewoon klaarwakker.

Gisterenavond bedacht ik mij dus dat wanneer ik vanochtend weer last zou hebben ik de dokter zou bellen. Ik heb natuurlijk vanochtend nog geprobeerd te negeren dat het er was, maar helaas mijn hand luisterde niet en was/voelde wederom doof!

Dus vanochtend met ondersteuning van Rev naar de huisarts. Hij vond het een duidelijk verhaal. Ook het onderwerp overgewicht heb ik even langs laten komen, maar volgens de dokter kan ik nog wel 10 kilo afvallen, daar gaat het echt niet van over.

Dan blijven er twee opties over. 1. een injectie in mijn pols, geen garantie mogelijk, maar als het wel werkt ben je meteen klaar. 2. een operatie, bijna gegarandeerd succes, maar wel een paar weken uit de running. De dokter zou eerst nummer één proberen dus ik ook. Dat kon meteen, maar dat leek mij niet zo’n goed plan. Mijn ondersteuning was namelijk niet de rustigste ondersteuning die ik mij zou wensen. En om Rev nou te laten ervaren hoe het is als je moeder geïnjecteerd wordt zag ik ook niet zo zitten.

En zo staat er dus voor volgende week dinsdag een afspraak met de huisarts in mijn agenda. Ik hoop dat ik dan niet ziek ben… of hoop ik dat juist wel?!

Laptop? en injectie! is a post from liv-ing.

Alle ouders hebben dan weer de mogelijkheid om met de leerkracht van hun kind(eren) te praten.

Het wisselt ieder jaar enorm wat betreft de opgaves. Het ene jaarheb je een hele grote groep kinderen, maar altijd weinig opgaves voor de 10minutengesprekjes. Het andere jaar heb je een kleine groep met kinderen, maar iedere keer heel veel opgaves.

Dit jaar staan er 11 gesprekken op de planning. Ik ben inmiddels begonnen met voorbereiden. Alles moet overzichtelijk op papier komen te staan zodat ik op iedere vraag van ouders snel een antwoord paraat heb. Ik weet dat het niet erg is om te zeggen dat ik het eventjes moet opzoeken of nakijken, maar mijn perfectionisme zegt toch dat ik beter alles goed op een rijtje kan zetten. Dat geeft rust.

Om half 8 zal ik het één na laatste gesprek van de avond afsluiten. Het laatste gesprek hoef ik namelijk niet zelf voor te bereiden. Dat gesprek bereiden 2 van mijn collega’s voor. Zij zullen om 19.50uur ook dit gesprek leiden. Dit gesprek gaat namelijk over mijn eigen dochter…

Voor de eerste keer zal ik aan de andere kant van de schooltafeltjes zitten. Voor de eerste keer zal ik moeten luisteren en af moeten wachten wat er te melden valt. Voor het eerst zal er aan mijn gevraagd worden of ik nog vragen heb. Voor de eerste keer ben ik de ouder!

En opeens voel ik een bepaalde spanning voor de contactavond… Wat zouden ze zeggen van mijn meisje? Kan ze haar draai vinden op school? Doet ze het goed? Is ze zich zelf? Zijn er punten van aandacht?

Ach zoveel maakt het ook niet uit… Ik zie dat mijn kind goed in haar vel zit, en daar gaat het om!

Contactavond is a post from liv-ing.

Voor de vakantie schreef ik al over mijn (lees: onze) plannen voor het lopen van de Nijmeegse vierdaagse. De eerste stap was de aanschaf van de schoenen, de tweede was het regelen van een vrije week op school (en nog wel de laatste week van het schooljaar), ook dit is al goed voor elkaar.

En dan is de volgende stap maar “gewoon” gaan trainen. Lopen, lopen en nog eens lopen. Iedere week kilometers maken.

En zo hebben we de eerste kilometers in de benen. We plannen een maand van te voren iedere week een avond en lopen dan zo’n 10 kilometer. We zijn meestal zo’n 2uur op pad en dat is best veel voor een werkende moeder. Het liefst loop ik ook op maandag zodat ik een vrije dag achter de rug heb en er ook nog één in het vooruitzicht heb.

Qua conditie is het steeds beter te doen. De kilo’s vliegen er nog niet af, maar de weegschaal geeft inmiddels al 6 kilo minder aan. Het zijn alleen de benen die niet altijd meewerken. In het begin vooral last van mijn voeten, toen werden het de kuiten en nu zijn het de knieholten. Ik denk dat het volgende week de bovenbenen zijn…

Gelukkig heb ik Gijs (Tims broertje) nog die mij zo af en toe te pakken neemt. In ruil voor een maaltijd wil hij mij wel even masseren.

Zijn bordje staat ook nu al klaar zodat ik straks weer goed voorbereid in mijn wandelschoenen stap!

De gelopen kilometers…

3 oktober: 10.53 km

12 oktober: 10.64 km

18 oktober: 11.7 km

28 oktober: 13.7 km

31 oktober: 7.84 km

15 november: 10.7 km

Update: 21 november 10.47 km

Zo gaat ie goed… is a post from liv-ing.